Wykładniki serologiczne kontaktu z krętkiem Borrelia burgdorferi s.l. wśród mieszkańców aglomeracji śląskiej
1 Katedra i Zakład Ogólnej Biologii Lekarskiej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, ul. Jordana 19, 41‑808 Zabrze. Kierownik: prof. dr hab. n. med. Andrzej Wiczkowski
2 Katedra i Zakład Chemii Ogólnej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, ul. Jordana 19, 41‑808 Zabrze
3 Zakład Statystyki Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, ul. Ostrogórska 30, 41‑200 Sosnowiec
4 Zakład Parazytologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, ul. Jedności 8, 41‑218 Sosnowiec
5 Studenckie Koło Naukowe przy Katedrze i Zakładzie Ogólnej Biologii Lekarskiej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, ul. Jordana 19, 41‑808 Zabrze
Adres do korespondencji: Dr n. med. Brygida Adamek, Katedra i Zakład Ogólnej Biologii Lekarskiej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, ul. Jordana 19, 41‑808 Zabrze
Badanie przeprowadzono w ramach realizacji projektu: „Ryzyko ekspozycji na kleszcze i przenoszone przez nie patogeny” [PL 0343] finansowanego przez Norweski Mechanizm Finansowy i Mechanizm Finansowy EOG oraz Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego RP
Pediatr Med rodz Vol 8 Numer 1, p. 40-45
STRESZCZENIE

Wstęp: Borrelia burgdorferi s.l. jest przenoszonym przez kleszcze krętkiem, mogącym powodować ostrą lub przewlekłą infekcję, zarówno objawową, jak i bezobjawową. Wynik zakażenia jest pochodną interakcji genogatunku krętka z układem odpornościowym gospodarza. Materiał i metody: Badanie przeprowadzono w grupie 1104 mieszkańców Śląska (wiek 3‑96 lat, średnia 44,9±19,2), którzy pamiętali epizod ukłucia kleszcza w przeszłości i nie mieli rozpoznanej przewlekłej boreliozy. Dane anamnestyczne obejmowały wystąpienie rumienia i potwierdzenie rumienia wędrującego przez lekarza. Przeprowadzono oznaczenie obecności przeciwciał klasy IgM i IgG przeciwko krętkom Borrelia metodą ELISA oraz zweryfikowano wyniki pozytywne i wątpliwe testem Western blot. Wyniki: Rumień po ekspozycji na ukłucie kleszcza odnotowano u 22,5% badanych. W grupie tej 70% zasięgnęło porady lekarskiej, a rumień wędrujący został potwierdzony w ¾ przypadków. Dwadzieścia pięć procent bez widocznego rumienia zgłosiło się po pomoc medyczną, a wczesną boreliozę rozpoznano u 4,2% tej grupy. W grupie osób z potwierdzonym w przeszłości rumieniem wędrującym u 55% stwierdzono obecność badanych przeciwciał, natomiast w grupie z wykluczonym – u 40%. Zgodność wyników badań wykonanych testami ELISA i Western blot, wyrażona współczynnikiem τ Kendalla, była niska i wyniosła 0,256. Wnioski: U osób z ukłuciem przez kleszcza w wywiadzie i bez rozpoznania przewlekłej boreliozy pozytywne wyniki badań serologicznych wydają się niewystarczające do rozpoznania choroby. Ze względu na niską zgodność wyników testów ELISA i Western blot ostateczne rozpoznanie powinno być oparte na wnikliwej analizie indywidualnego obrazu klinicznego.

Słowa kluczowe: Borrelia burgdorferi s.l., rumień wędrujący, przeciwciała anty‑B.b., metoda ELISA, test Western blot