Terapia inhalacyjna u dzieci

1 Oddział Kliniczny Pediatrii, Katedra Pediatrii w Bytomiu, Wydział Nauk o Zdrowiu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, Katowice, Polska. Kierownik Katedry i Oddziału: prof. dr hab. n. med. Anna Obuchowicz
2 Oddział Dziecięcy, Szpital Powiatowy w Strzelcach Opolskich, Strzelce Opolskie, Polska. Ordynator Oddziału: dr n. med. Jarosław Mijas
Adres do korespondencji: Dr n. med. Jolanta Pietrzak, Oddział Kliniczny Pediatrii, Szpital Specjalistyczny nr 2, ul. Batorego 15, 41-902 Bytom, Polska, tel.: +48 32 786 14 98, +48 601 450 175, e-mail: pedbyt@sum.edu.pl

Pediatr Med rodz Vol 10 Numer 4, p. 411–425
DOI: 10.15557/PiMR.2014.0042
STRESZCZENIE

Inhalacja leku jest formą terapii umożliwiającą w toku leczenia chorób układu oddechowego podanie leku bezpośrednio do miejsca jego działania. Pozwala to przy pomocy mniejszej dawki uzyskać większe stężenie leku w narządzie docelowym oraz wyeliminować lub skutecznie ograniczyć niepożądane działania ogólnoustrojowe. Do depozycji leku w układzie oddechowym stosuje się inhalatory (ciśnieniowe, suchego proszku, miękkiej mgły) albo nebulizatory (pneumatyczne, ultradźwiękowe, wibracyjne). W przypadku wyboru inhalatorów ciśnieniowych w celu skutecznej synchronizacji wdechu z uwolnieniem dawki można używać przedłużaczy bądź komór inhalacyjnych. Wskazaniem do stosowania inhalatorów są choroby dolnych dróg oddechowych, przeciwwskazaniem jedynie brak umiejętności korzystania z urządzenia. Nebulizatory można stosować w terapii chorób górnych i dolnych dróg oddechowych, z wyjątkiem określonych przeciwwskazań (m.in. ostre stany zapalne, zaostrzenia chorób przewlekłych, niewydolność krążenia). Wybór inhalatora (lub jego zamiana na inny) musi mieć istotne uzasadnienie. Powinien opierać się na znajomości właściwości i zasad działania poszczególnych inhalatorów, ocenie umiejętności prawidłowego stosowania urządzenia przez chore dziecko (w tym osiągania optymalnych przepływów wdechowych), jak również uwzględniać preferencje pacjenta i jego opiekunów. Istotne znaczenie ma nie tylko indywidualne szkolenie chorego w zakresie umiejętności posługiwania się inhalatorem przy wdrażaniu tej metody leczenia, ale także stała kontrola techniki inhalacyjnej podczas każdej kolejnej wizyty lekarskiej. Uwzględnienie wieku pacjenta, jego stanu klinicznego, odpowiedniej dawki leku, właściwej techniki inhalacyjnej skorelowanej z umiejętnościami chorego dziecka pozwala osiągnąć korzystne efekty kliniczne.

Słowa kluczowe: terapia inhalacyjna, inhalator, nebulizacja, choroby układu oddechowego, dzieci