Profilaktyka i leczenie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Opis przypadku
Klinika Ortopedii, Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny im. Prof. Adama Grucy, Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, Otwock, Polska. Kierownik: prof. dr hab. n. med. Wojciech J. Marczyński
Adres do korespondencji: Klinika Ortopedii, Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny im. Prof. Adama Grucy, Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, ul. Konarskiego 13, 05-400 Otwock, Polska, e-mail: klin_ortop.a.grucy@wp.pl
Pediatr Med Rodz 2015, 11 (2), p. 210–214
DOI: 10.15557/PiMR.2015.0019
STRESZCZENIE

Problem powikłań zakrzepowo-zatorowych dotyczy praktycznie wszystkich pacjentów ortopedycznych i pourazowych. Czynniki ryzyka są jednak zróżnicowane, a zapobieganie nieco odmienne w zależności od rodzaju powikłania. Niepokojące jest występowanie zakrzepicy o złożonym i podstępnym obrazie klinicznym, o której mowa w niniejszej pracy kazuistycznej. W artykule opisano 64-letniego chorego obciążonego czynnikami ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej. Z powodu gonartrozy przeprowadzono zabieg operacyjny osteotomii podkolanowej dewaryzującej. W okresie pooperacyjnym doszło do rozwoju zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej. W czasie leczenia pojawiły się objawy zakażenia w postaci nieprawidłowego gojenia się rany pooperacyjnej, co było wskazaniem do przeprowadzenia operacyjnej rewizji rany. Autorzy opisali sposób bezpiecznego i zgodnego ze standardami przeprowadzenia chorego przez okres okołooperacyjny z uwzględnieniem ryzyka nawrotu choroby zakrzepowo-zatorowej.

Słowa kluczowe: zakrzepica, zatorowość, przypadek, ryzyko