Zakażenie parwowirusem B19 w okresie ciąży – problem nie tylko dla ginekologa
1 Katedra i Klinika Ginekologii i Położnictwa, Wydział Nauk Medycznych w Katowicach, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach, Katowice, Polska
2 Wyższa Szkoła Techniczna w Katowicach, Katowice, Polska
3 Zakład Biologii Molekularnej, Katedra Biologii Molekularnej, Wydział Nauk Farmaceutycznych w Sosnowcu, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach, Sosnowiec, Polska
4 Oddział Okulistyczny z Pododdziałem Okulistyki Dziecięcej i Zespołem Zabiegowym, Wojewódzki Szpital Specjalistyczny nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu, Centrum Urazowe, Sosnowiec, Polska
5 Bielska Wyższa Szkoła im. J. Tyszkiewicza, Bielsko-Biała, Polska
Adres do korespondencji: Ewelina Hermyt, Katedra i Klinika Ginekologii i Położnictwa, ul. Medyków 14, 40-752 Katowice, tel.: +48 32 789 47 31, e-mail: ewelina.hermyt@gmail.com
Pediatr Med Rodz 2019, 15 (3), p. 240–245
DOI: 10.15557/PiMR.2019.0040
Dla tego artykułu nie dodano pliku PDF.
STRESZCZENIE

Parwowirus B19 (B19V), należący do rodziny Parvoviridae, jest jednym z najmniejszych wirusów wywołujących zakażenia u ludzi. Szacuje się, że około 60% populacji przejdzie w ciągu życia zakażenie parwowirusem B19, na co wskazuje wykrywanie przeciwciał swoistych dla tego wirusa, przy czym częstość zakażeń wzrasta wraz z wiekiem osób badanych. Bezobjawowa infekcja B19V jest zjawiskiem stosunkowo często obserwowanym zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Parwowirus B19 jest czynnikiem etiologicznym wywołującym liczne schorzenia, takie jak np. zapalenie stawów, rumień zakaźny, zespół rękawiczek i skarpetek czy zaburzenia hematologiczne. Zakażenie B19V jest szczególnie niebezpieczne w czasie ciąży ze względu na możliwość przeniesienia zakażenia z matki na płód; ryzyko transmisji wirusa w okresie ciąży szacuje się na 17–33%. Większość zainfekowanych płodów cechuje się dobrym rokowaniem, a przebycie zakażenia wewnątrzmacicznego nie pozostawia trwałych następstw, jednak zakażenie B19V podczas ciąży może spowodować m.in. poronienie samoistne, uogólniony obrzęk płodu czy zgon wewnątrzmaciczny; opisywane są także pojedyncze przypadki występowania wad wrodzonych u płodów. U każdej ciężarnej z podejrzeniem zakażenia parwowirusem B19 należy wykonać oznaczenie swoistych przeciwciał IgM i IgG, skierowanych przeciwko antygenom tego wirusa. W przypadku wykrycia pierwotnej infekcji B19V w czasie ciąży pacjentkę należy skierować do ośrodka referencyjnego i poddać ścisłej obserwacji z okresowym badaniem ultrasonograficznym płodu. Dzieci, które przeszły infekcję parwowirusem B19 w wieku płodowym, wymagają specjalistycznej kontroli po urodzeniu. Do tej pory nie udało się opracować swoistego leczenia zakażeń B19V, nie istnieje również szczepienie przeciw temu wirusowi.

Słowa kluczowe: ludzki parwowirus B19, infekcja parwowirusowa, ciąża