Opłaty za tłumaczenie

Od dnia 1 stycznia 2020 r. wydawca „Pediatrii i Medycyny Rodzinnej” wprowadza odpłatność w wysokości 500 zł + VAT za tłumaczenie, a w przypadku nadesłania pracy w języku angielskim – za jej opracowanie językowe*.

Oznacza to, że począwszy od numeru 1/2020 prace przyjęte do druku zostaną opublikowane pod warunkiem wniesienia ww. opłaty. Redakcja zwraca uwagę, że od wielu lat wersje anglojęzyczne wszystkich artykułów publikowanych w „Pediatrii i Medycyny Rodzinnej” są zamieszczane w międzynarodowych bazach danych (m.in. Scopus, Web of Science), co zwiększa widoczność wyników Państwa badań. Dotychczas koszt opracowania językowego w całości ponosił Wydawca, obecnie – w związku z rosnącymi obciążeniami finansowymi – konieczny jest współudział Autorów. Opłata powinna być uiszczona w terminie 14 dni od otrzymania stosownego powiadomienia od Redakcji.

Wpłat należy dokonywać na konto:

Medical Communications Sp. z o.o., ul. Powsińska 34, 02-903 Warszawa
IBAN: PL 34 1090 1043 0000 0001 4310 7637
Kod SWIFT: WBKPPLPP
Bank: Santander Bank Polska S.A.
Tytuł przelewu: Tłumaczenie, PiMR i numer czasopisma, nazwisko pierwszego autora pracy [przykład: Tłumaczenie, PiMR 1 2020, Kowalski]

* Redakcja zastrzega sobie prawo zmiany opłaty za tłumaczenie/opracowanie językowe – w przypadku gdy ustalona ryczałtowa stawka nie będzie odzwierciedlać realnych kosztów związanych z usługą – a także prawo do zwolnienia z odpłatności w wyjątkowych sytuacjach.

2020, Vol 16, No 2
Aktualne zalecenia dotyczące leczenia zapalenia błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. Rola aksetylu cefuroksymu
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 143–147
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0027
STRESZCZENIE

Zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych to jedna z najczęstszych infekcji układu oddechowego, występująca zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Do charakterystycznych objawów choroby należą: upośledzenie drożności nosa, wyciek z nosa, ból lub rozpieranie okolicy twarzy, zaburzenia powonienia, kaszel. Ze względu na czas trwania objawów, charakter wydzieliny oraz naturalny przebieg schorzenia dzielimy je na: ostre wirusowe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych, ostre powirusowe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych oraz bakteryjne zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. W przypadku wystąpienia infekcji postępowanie niefarmakologiczne powinno obejmować adekwatne nawodnienie pacjenta oraz dostęp do świeżego, wilgotnego powietrza. W leczeniu objawowym pomocne są także preparaty przeciwgorączkowe, przeciwzapalne, przeciwbólowe, obkurczające naczynia błony śluzowej oraz zmniejszające jej sekrecję. Stosowanie antybiotyku zalecane jest jedynie w ostrym bakteryjnym zapaleniu błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. W Polsce antybiotykiem pierwszego wyboru jest amoksycylina w wysokich dawkach. Do antybiotyków drugiego wyboru zaliczamy aksetyl cefuroksymu, amoksycylinę z kwasem klawulanowym oraz fluorochinolony przeciwpneumokokowe. Leczenie powinno trwać 10 dni. Aksetyl cefuroksymu jest antybiotykiem skutecznym i bezpiecznym w leczeniu zapalenia błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. Stosuje się go przede wszystkim w przypadku nieskuteczności leczenia pierwszego wyboru i zawsze w przypadku wystąpienia nadwrażliwości nienatychmiastowej na penicyliny. Wystąpienie objawów wskazujących na rozwijające się powikłania zatokopochodne, oczodołowe lub wewnątrzczaszkowe wymaga leczenia systemowego w warunkach szpitalnych.

Słowa kluczowe: błony śluzowej nosa i zatok przynosowych, rhinosinusitis, leczenie, antybiotyk, aksetyl cefuroksymu
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Racjonalna antybiotykoterapia zakażeń układu oddechowego w gabinecie lekarza POZ
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 148–153
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0028
STRESZCZENIE

Jedną z najczęstszych przyczyn wizyt pacjentów w gabinecie lekarza rodzinnego są zakażenia układu oddechowego. W leczeniu tych chorób kluczowa jest umiejętność szybkiego podjęcia decyzji odnośnie do włączenia bądź zaniechania antybiotykoterapii. Przy antybiotykoterapii natomiast ważny jest dobór odpowiedniego leku, jego dawki i czasu stosowania. Na pomoc lekarzom podstawowej opieki zdrowotnej wychodzą rekomendacje ekspertów przygotowane w ramach Narodowego Programu Ochrony Antybiotyków. Celem niniejszego artykułu jest przybliżenie terapii z wyboru oraz postępowania przy niepowodzeniach leczenia pierwszego rzutu w poszczególnych postaciach pozaszpitalnych zakażeń dróg oddechowych u dzieci i u dorosłych. Duża część tych zakażeń jest powodowana przez wirusy, stąd autorzy przypominają skale i wytyczne, które ułatwiają rozpoznanie tych przypadków. Natomiast w razie konieczności włączenia antybiotykoterapii należy kierować się aktualną sytuacją epidemiologiczną. W przypadku zakażeń układu oddechowego najczęstszym patogenem pozostaje Streptococcus pneumoniae. Stąd lekiem pierwszego rzutu będzie na ogół amoksycylina, która pomimo pojawiającej się oporności pneumokoków na pochodne penicyliny stosowana w odpowiednio wysokich dawkach będzie optymalnym wyborem w walce z tymi patogenami. Amoksycylina z kwasem klawulanowym lub cefalosporyny są na ogół lekami drugiego rzutu, a w przypadkach nadwrażliwości natychmiastowej na beta-laktamy lub przy podejrzeniu etiologii atypowej zaleca się makrolidy.

Słowa kluczowe: amoksycylina, antybiotyki, zakażenia dróg oddechowych
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Diagnostyka i leczenie neurogennych dysfunkcji dolnych dróg moczowych
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 154–158
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0029
STRESZCZENIE

Neurogenne dysfunkcje dolnych dróg moczowych są częstą przyczyną zaburzeń oddawania moczu, takich jak trudności w oddawaniu moczu, nietrzymanie moczu, a także nadreaktywność pęcherza. Do najczęstszych przyczyn neurogennych dysfunkcji dolnych dróg moczowych można zaliczyć urazy rdzenia kręgowego, incydenty naczyniowo-mózgowe, stwardnienie rozsiane, a także choroby otępienne. Obraz kliniczny może się znacząco różnić w poszczególnych typach neurogennych dysfunkcji dolnych dróg moczowych. Istotą tego schorzenia są zaburzenia funkcji mięśnia wypieracza moczu i zwieracza cewki moczowej – ich nadaktywność lub – przeciwnie – osłabienie. W diagnostyce należy zwrócić szczególną uwagę na dokładne badanie neurologiczne, często odgrywające kluczową rolę w określeniu przyczyny schorzenia. Natomiast badanie urodynamiczne pozwala na obiektywną ocenę czynności dolnych dróg moczowych. Obecnie uważa się, że podstawowe cele leczenia powinny obejmować ochronę górnych i dolnych dróg moczowych oraz poprawę jakości życia chorych. W leczeniu zachowawczym zastosowanie znajdują przede wszystkim leki przeciwmuskarynowe (cholinolityki), które zmniejszają napięcie spoczynkowe i częstość niekontrolowanych skurczów, redukując nadreaktywność pęcherza. Wśród małoinwazyjnych metod leczenia nadreaktywności pęcherza warto wymienić podawanie toksyny botulinowej w mięsień wypieracz pęcherza oraz dopęcherzowe wlewki z cholinolityków. Obecnie za złoty standard leczenia zaburzeń opróżniania uważa się cewnikowanie przerywane. Niektórzy pacjenci wymagają leczenia chirurgicznego – cystoplastyki lub wytworzenia odprowadzenia moczu. Pęcherz neurogenny jest schorzeniem trudnym w diagnostyce i leczeniu, dlatego niezwykle istotne znaczenie ma w tym wypadku dobra współpraca lekarzy rodzinnych, urologów i neurologów.

Słowa kluczowe: neurogenne dysfunkcje dolnych dróg moczowych, pęcherz neurogenny, nietrzymanie moczu, zaburzenia mikcji
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Chirurgia bariatryczna
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 159–164
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0030
STRESZCZENIE

Otyłość, stająca się chorobą cywilizacyjną, stanowi istotny problem społeczny, co wynika z rosnącej częstości jej występowania oraz z powikłań, do których prowadzi, przede wszystkim chorób układu sercowo-naczyniowego. Zalecane postępowanie zachowawcze w ramach leczenia otyłości, polegające na stosowaniu diety redukcyjnej oraz podejmowaniu aktywności fizycznej, często nie przynosi skutku lub efekt tych działań nie utrzymuje się długo. Chirurgia bariatryczna jest rozwijającą się dziedziną chirurgii, która w wybranej grupie pacjentów może zostać wykorzystana w leczeniu otyłości. Dostępne są różne metody operacyjne zabiegów bariatrycznych, pozwalające na uzyskanie znacznego spadku masy ciała. Ich przeprowadzenie wymaga jednak odpowiedniego przygotowania pacjenta przed operacją oraz zmiany nawyków żywieniowych i często przewlekłego stosowania suplementów diety po zabiegu. Tę metodę leczenia należy rozważać u pacjentów, u których postępowanie zachowawcze nie przyniosło spodziewanego efektu. Zabiegi bariatryczne mają na celu doprowadzenie nie tylko do ubytku masy ciała, ale także do poprawy przebiegu często współistniejących z otyłością chorób, takich jak cukrzyca typu 2 czy nadciśnienie tętnicze.

Słowa kluczowe: otyłość, cukrzyca typu 2, operacje bariatryczne, dieta
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Laseroterapia w chirurgii dziecięcej
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 165–170
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0031
STRESZCZENIE

Postęp techniki laserowej w medycynie spowodował istotne zwiększenie puli procedur i częstości oraz łatwości ich wykonywania. Chirurgia dziecięca jest jedną z gałęzi medycyny, która chętnie korzysta z dynamicznie rozwijających się urządzeń laserowych. Na podstawie przeglądu aktualnego piśmiennictwa i własnych doświadczeń autorzy prezentują przekrój nowoczesnych zastosowań laseroterapii w populacji pediatrycznej. Laseroterapia często uzupełnia już istniejące metody leczenia, a w wielu przypadkach staje się głównym sposobem terapii różnych rodzajów schorzeń. Jest nieodzownym elementem leczenia wielu chorób, zarówno tych zagrażających zdrowiu i życiu, jak i takich, które powodują defekty kosmetyczne bezpośrednio obniżające jakość życia pacjentów. Umożliwia bardzo krótki okres rekonwalescencji przy niewielkim ryzyku działań niepożądanych. Jest coraz bardziej powszechna i z dnia na dzień udoskonalana. Znajduje zastosowanie między innymi w leczeniu wrodzonych i nabytych zmian naczyniowych, torbieli włosowych, blizn. Nie ma wątpliwości, że w przyszłości zastosowania techniki laserowej w chirurgii dziecięcej będą się zdecydowanie rozszerzać na kolejne jednostki chorobowe. Krótki przegląd opcji terapeutycznych dla schorzeń, w których laseroterapia stała się wiodącą opcją terapeutyczną, może ułatwić lekarzom rodzinnym i pediatrom dobór optymalnej drogi leczenia dla ich pacjentów. Zwiększenie świadomości lekarzy pierwszego kontaktu na temat wskazań do laseroterapii może przynieść znaczącą korzyść pacjentom pediatrycznym. Laser staje się urządzeniem coraz łatwiej dostępnym, co – biorąc pod uwagę efektywność laseroterapii i dużą liczbę wskazań – zachęca do kierowania pacjentów do specjalistów wykonujących takie zabiegi.

Słowa kluczowe: laseroterapia, chirurgia dziecięca, malformacje naczyniowe, blizny, torbiel włosowa
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Podwójna twarz komórek macierzystych w pediatrii: zastosowania terapeutyczne mezenchymalnych komórek macierzystych i zagrożenia rakowymi komórkami macierzystymi
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 171–174
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0032
STRESZCZENIE

Dziesięciolecia badań wykazały, że wiele, jeśli nie wszystkie, w pełni rozwinięte i zróżnicowane narządy i tkanki zawierają subpopulację niezróżnicowanych komórek macierzystych lub progenitorów komórek macierzystych, które w naturalnych lub eksperymentalnych warunkach mogą się odnawiać i różnicować w wyspecjalizowane komórki. Odkrycia te otwierają niezliczone możliwości nowatorskich zastosowań terapeutycznych w leczeniu chorób dorosłych i dzieci. Głównymi źródłami komórek macierzystych stosowanych w terapii pediatrycznej są pępowina i krew pępowinowa, płyn owodniowy, łożysko, szpik kostny, tkanka tłuszczowa, mocz oraz indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste, pochodzące z komórek pacjenta. W artykule opisujemy niektóre przykłady zastosowania terapii komórkami macierzystymi w pediatrii. Skupiamy naszą uwagę na terapeutycznych zastosowaniach mezenchymalnych komórek macierzystych w chorobach pediatrycznych. Ważnym, ale negatywnym skutkiem terapii komórkami macierzystymi jest zagrożenie związane z potencjałem onkogennym terapeutycznie stosowanych komórek macierzystych. W pewnych okolicznościach te komórki macierzyste mogą indukować rozwój nowotworów. Ponadto większość nowotworów u pacjentów zarówno dorosłych, jak i pediatrycznych zawiera subpopulację rakowych komórek macierzystych, które są uprzywilejowanymi celami terapeutycznymi w przypadku licznych nowotworów u dzieci. W artykule dokonujemy przeglądu tych dwóch przeciwnych aspektów („podwójnej twarzy”) komórek macierzystych w medycynie pediatrycznej i ogólnej.

Słowa kluczowe: mezenchymalne komórki macierzyste (MSC), nowotworowe komórki macierzyste (CSC), terapie komórkami macierzystymi, komórki macierzyste glejaka (GSC), komórki macierzyste białaczki (LSC)
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Przydatność ultrasonografii w diagnostyce młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 175–180
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0033
STRESZCZENIE

Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów stanowi niejednorodną grupę idiopatycznych artropatii zapalnych występujących u dzieci poniżej 16. roku życia i trwających przynajmniej sześć tygodni. Wprowadzenie nowych leków biologicznych radykalnie zmieniło rokowanie w tej chorobie. Ich zdolność do hamowania głównych mechanizmów odpowiedzialnych za przewlekłe stany zapalne zapobiega uszkodzeniom oraz przewlekłej dysfunkcji stawów. Jest to możliwe tylko dzięki szybkiemu rozpoznaniu i wczesnemu wprowadzeniu leczenia. Jedną z głównych metod obrazowania stosowanych w diagnostyce młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów jest badanie ultrasonograficzne. Niniejszy artykuł stanowi przegląd najnowszej literatury dotyczącej obrazowania ultrasonograficznego w młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów. Ultrasonografia układu mięśniowo-szkieletowego to ciągle rozwijająca się technika obrazowania, która staje się coraz bardziej przydatna w praktyce klinicznej. W przypadku młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów umożliwia ocenę wielu stawów obwodowych oraz rozpoznanie cech aktywnego zapalenia stawów, takich jak zapalenie błony maziowej, zapalenie pochewki ścięgna, entezopatie i zmiany destrukcyjne: nadżerki, torbiele podchrzęstne i podkorowe, utrata chrząstki. Ultrasonografię układu mięśniowo-szkieletowego wykorzystuje się do wczesnej diagnozy, monitorowania leczenia i rozpoznawania remisji choroby lub jej powikłań. W przeciwieństwie do innych metod obrazowania technika ta jest powszechnie dostępna, bezpieczna (brak promieniowania), nie wymaga od pacjenta unieruchomienia, może być wykonywana w sposób dynamiczny, dostarczając dodatkowych informacji, np. dotyczących ślizgania ścięgna, pozwala na realizowanie wielu procedur pod jej kontrolą.

Słowa kluczowe: młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, badanie ultrasonograficzne, młodzieńcze spondyloartropatie, układ mięśniowo-szkieletowy
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Surowicze stężenia cynku u dzieci z nawracającymi infekcjami i chorobami atopowymi
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 181–185
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0034
STRESZCZENIE

Cynk jest pierwiastkiem śladowym niezbędnym ludziom w wielu procesach metabolizmu komórkowego, koniecznym dla katalitycznej aktywności ponad 100 enzymów. Odgrywa rolę w układzie odpornościowym, syntezie białek, gojeniu ran, syntezie DNA i podziałach komórkowych. Jego działanie immunomodulacyjne i przeciwzapalne zostało ocenione w wielu badaniach. Niedobór cynku hamuje zarówno odporność wrodzoną, jak i swoistą, zaburza fagocytozę, zabijanie wewnątrzkomórkowe oraz produkcję cytokin przez makrofagi. Nawet niewielkie niedobory cynku mogą upośledzać funkcje makrofagów i neutrofili. Cynk jako jeden z najważniejszych mikroelementów jest obecny w wielu enzymach, ma wpływ na syntezę białek, hormonów i krwinek czerwonych, prawidłowe funkcjonowanie skóry i błon śluzowych. Niedobór cynku jest czynnikiem ryzyka rozwoju astmy. Ostatnie badania dowodzą, że suplementy cynku mogą skutecznie tłumić przewlekłe stany zapalne, a włączenie tego mikroelementu do terapii skutecznie hamuje anafilaksję. Celem pracy była ocena stężenia cynku u dzieci hospitalizowanych z powodu nawracających infekcji górnych i dolnych dróg oddechowych oraz z powodu chorób atopowych. Stwierdzono, że u 30% badanych dzieci stężenie tego pierwiastka jest obniżone. Niedobór cynku był większy u dzieci z nawracającymi infekcjami w porównaniu z dziećmi, u których stwierdzono chorobę atopową. Zaobserwowano, że im wyższe stężenie IgE swoistych, tym wyższe stężenie cynku w surowicy badanych dzieci. Wyniki sugerują, że u hospitalizowanych dzieci występują niższe stężenia cynku, co może wskazywać na jego udział w regulacji odpowiedzi immunologicznej, szczególnie u pacjentów wykazujących zaburzenia odpornościowe.

Słowa kluczowe: cynk, dzieci, infekcje, atopia
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Czułość rozmazu AFB, wskaźnika opadania erytrocytów i testu Mantoux w diagnostyce gruźliczej limfadenopatii szyjnej
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 186–189
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0035
STRESZCZENIE

Cel: Ocena czułości rozmazu AFB, wskaźnika opadania erytrocytów i testu Mantoux w diagnostyce gruźliczej limfadenopatii szyjnej w porównaniu z uznanym za złoty standard badaniem histopatologicznym z użyciem cytologii aspiratu cienkoigłowego. Materiał i metody: W latach 2001–2016 przeprowadzono retrospektywne badanie w szpitalu o III stopniu referencyjności, z udziałem pacjentów z potwierdzoną gruźliczą limfadenopatią rozpoznaną na podstawie wyników badania cytologicznego aspiratu cienkoigłowego. Zgromadzono wyniki badań pacjentów z użyciem testu Mantoux, wskaźnika opadania erytrocytów i rozmazu AFB, a dane analizowano z zastosowaniem programu SPSS (IBM) w wersji 22.0. Wyniki: Test Mantoux uzyskał najwyższą czułość (77,37%) w rozpoznawaniu gruźliczej limfadenopatii, natomiast najniższą czułość stwierdzono w przypadku wskaźnika opadania erytrocytów (32,31%). Rozmaz AFB również okazał się słabym testem (51,32%) w diagnostyce gruźlicy, gdyż umożliwił zróżnicowanie jedynie około połowy przypadków z wynikiem dodatnim. Wniosek: Najwyższą czułością charakteryzuje się test Mantoux, a w dalszej kolejności rozmaz AFB i wskaźnik opadania erytrocytów.

Słowa kluczowe: gruźlica pozapłucna, zapalenie węzłów chłonnych szyjnych, aspiracja cienkoigłowa, wskaźnik opadania erytrocytów
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Edukacja rodzicielska a poprawa jakości snu u niemowląt: przegląd systematyczny
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 190–197
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0036
STRESZCZENIE

Pierwszy rok życia dziecka może być ogromnym wyzwaniem dla rodziców. Jednym z głównych problemów są nawyki niemowlęcia związane ze snem i płaczem. Mogą one prowadzić do wyczerpania, a w konsekwencji powodować niekorzystne skutki zdrowotne. Ponieważ kluczowe znaczenie ma informacja, w artykule przeprowadzono ocenę znaczenia i wpływu edukacji rodzicielskiej na problemy ze snem występujące u dzieci w pierwszym roku życia. W tym celu dokonano systematycznego przeglądu dostępnej literatury przedmiotu. Przy wyszukiwaniu oryginalnych prac opublikowanych w ciągu ostatnich 10 lat w języku angielskim i portugalskim zostały zastosowane następujące słowa kluczowe: „edukacja rodzicielska”, „rodzicielstwo”, „higiena snu”, „niemowlę” i „noworodek”. Wyszukiwanie ujawniło dziewięć oryginalnych publikacji. Wyniki tych prac wskazują, że interwencja o charakterze profilaktycznym podnosi jakość snu u niemowląt. Opisywane programy edukacji rodzicielskiej były ukierunkowane na kształtowanie prawidłowych nawyków snu u niemowląt, zachowania rodzicielskie i strategie ułatwiające samouspokajanie. Do najbardziej skutecznych metod należało układanie niemowlęcia do snu w stanie czuwania oraz minimalizowanie reakcji rodziców poprzez stosowanie technik aktywnego i stopniowego wygaszania. Wykazano, że interwencje poznawczo-behawioralne niwelują niekorzystne objawy zarówno u rodziców, jak i niemowląt. Włączenie formalnej edukacji rodzicielskiej w proces kształtowania prawidłowych nawyków snu u dzieci i zachowań rodziców w ramach rutynowych procedur pediatrycznej opieki zdrowotnej jest efektywną kosztowo strategią, dzięki której rodziny mogą lepiej radzić sobie z tym wyzwaniem.

Słowa kluczowe: edukacja rodzicielska, sen u niemowląt, depresja, zmęczenie, pierwszy rok życia
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Pobudzenia dodatkowe serca u dzieci w liczbach – doświadczenia własne
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 198–203
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0037
STRESZCZENIE

Cel pracy: Nadkomorowe i komorowe pobudzenia przedwczesne, jako najczęściej spotykana forma arytmii u dzieci, są powszechnym źródłem wątpliwości diagnostycznych i terapeutycznych w praktyce pediatrów i lekarzy rodzinnych. Celem badania było określenie skali problemu na podstawie danych zebranych w pojedynczym referencyjnym ośrodku kardiologii dziecięcej w ciągu 12 miesięcy. Materiał i metody: Jednoośrodkowym retrospektywnym badaniem objęto dokumentację 90 pacjentów hospitalizowanych na oddziale kardiologii dziecięcej z powodu podejrzenia lub rozpoznania dodatkowych skurczów serca w okresie od 01.01 do 31.12.2019 roku. Wyniki: Badana grupa 90 dzieci w wieku od 3 dni do 17,8 roku (57% chłopców, średnia wieku 11,1 ± 5,7 roku) stanowiła 4% wszystkich hospitalizowanych chorych. U 35 (39%) pacjentów arytmia była nowo rozpoznana, 17 (19%) przyjęć odbyło się w trybie pilnym. U 26 (29%) dzieci arytmii towarzyszyły objawy kliniczne. Podczas 24-godzinnego monitorowania elektrokardiograficznego metodą Holtera pobudzenia dodatkowe zarejestrowano u 74 (82%) pacjentów, u 3 arytmia stanowiła ponad 20% pobudzeń w ciągu doby. Najliczniej reprezentowaną postacią arytmii były przedwczesne pobudzenia komorowe. U 18 (24%) pacjentów zarejestrowano złożone formy arytmii. U 67 (74%) dzieci badanie ECHO nie wykazało nieprawidłowości. 11 pacjentów operowano z powodu wrodzonej wady serca. U żadnego pacjenta w trakcie próby wysiłkowej nie obserwowano nasilenia arytmii. Tylko u 2 dzieci rozpoznano zagrażające życiu choroby arytmiczne. Farmakologicznego leczenia antyarytmicznego wymagało 18 pacjentów. Wnioski: Nadkomorowe i komorowe pobudzenia przedwczesne są częstą, ale rzadko groźną formą arytmii u dzieci. Ustalenie rozpoznania i trafne wyselekcjonowanie pacjentów wysokiego ryzyka stanowią podstawę opieki nad dziećmi z zaburzeniami rytmu serca.

Słowa kluczowe: pobudzenia dodatkowe, arytmia nadkomorowa, arytmia komorowa, dzieci
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Powikłania urazów układu moczowego – opis przypadków
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 204–209
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0038
STRESZCZENIE

Urazy są najczęstszą przyczyną zgonów wśród dzieci i młodzieży. Szacuje się, że odpowiadają rocznie za śmierć około 830 000 dzieci na świecie. Urazy układu moczowego są stosunkowo rzadkie – stanowią około 3% przyczyn wszystkich hospitalizacji w centrach urazowych. Powstają zazwyczaj na skutek wysokoenergetycznych, tępych urazów jamy brzusznej oraz miednicy i najczęściej współistnieją z innymi obrażeniami narządów wewnętrznych. Urazy jamy brzusznej powodują uszkodzenie górnych pięter układu moczowego – nerek i moczowodów. Mogą być powikłane zaburzeniami hemodynamicznymi, powstaniem urinomy czy też utratą nerki. Urazy miednicy natomiast często współistnieją z uszkodzeniem dolnego piętra dróg moczowych i prowadzą do powikłań śródściennych pęcherza moczowego, zwężenia światła cewki moczowej, nietrzymania moczu czy zaburzeń erekcji. Ponadto konsekwencjami urazów wszystkich pięter układu moczowego mogą być zakażenie układu moczowego, zapalenie tkanek miednicy mniejszej, otrzewnej lub wstrząs septyczny. Do powikłań późnych zalicza się m.in.: kamicę dróg moczowych, refluks pęcherzowo-moczowodowy, wodonercze, a w jego następstwie niewydolność nerek. Do ważnych z perspektywy nefrologicznej następstw urazu kręgosłupa należą także pęcherz neurogenny oraz wtórna do niego dysfunkcja dolnych dróg moczowych. W artykule przedstawiono przypadki kliniczne dzieci prezentujących wczesne i późne powikłania urazów układu moczowego, powstałe na skutek mnogich urazów wysokoenergetycznych.

Słowa kluczowe: uraz, zakażenie układu moczowego, dzieci, urazy nerek, uraz pęcherza moczowego
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Pierwotna dyskineza rzęsek. Od objawu do rozpoznania. Opis przypadku 4,5-letniej dziewczynki
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 210–216
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0039
STRESZCZENIE

Pierwotna dyskineza rzęsek należy do chorób rzadkich o podłożu genetycznym. Wczesne ustalenie rozpoznania ma na celu opóźnienie wystąpienia powikłań płucnych – rozstrzeni oskrzeli, zmniejszenie utraty funkcji płuc i upośledzenia słuchu, oraz optymalne leczenie zapalenia błony śluzowej nosa i zatok. Świadomość choroby jest ciągle zbyt niska i pierwotna dyskineza rzęsek często bywa nierozpoznawana lub mylona z innymi schorzeniami, np. z astmą oskrzelową. Przewlekły produktywny kaszel i nieżyt nosa – główne objawy choroby – pojawiają się już w wieku niemowlęcym. Dlatego też bardzo istotnym elementem procesu diagnostyczno-terapeutycznego jest diagnostyka różnicowa. Obszar poszukiwań determinują wiek pacjenta, rodzaj dolegliwości (charakter kaszlu, czas wystąpienia dolegliwości, powtarzalność objawów), objawy towarzyszące, wywiad rodzinny. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 4,5-letniej dziewczynki z nawrotowymi infekcjami dolnych dróg oddechowych, przewlekłym kaszlem, obserwowanej w kierunku astmy oskrzelowej, u której leczenie przeciwastmatyczne okazało się nieskuteczne.

Słowa kluczowe: pierwotna dyskineza rzęsek (PCD), diagnostyka, przewlekły kaszel
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Jednostronne porażenie strun głosowych: powszechny dylemat diagnostyczny
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 217–220
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0040
STRESZCZENIE

Cel badania: W pracy przedstawiono wyzwania diagnostyczne i przebieg leczenia młodej kobiety z idiopatycznym jednostronnym niedowładem strun głosowych. Chrypka jest często zgłaszanym objawem w oddziałach otorynolaryngologicznych. Objaw ten może być przyczyną problemów diagnostycznych, zwłaszcza jeżeli jest wtórny do niedowładu strun głosowych, a także w przypadku braku dodatniego wywiadu o interwencji chirurgicznej w obrębie głowy i szyi (z uwagi na skomplikowaną anatomię nerwu błędnego). Opis przypadku: W artykule opisano przypadek idiopatycznego jednostronnego niedowładu strun głosowych u młodej kobiety, która zgłosiła się do kliniki z utrzymującą się od tygodnia chrypką i kaszlem. W wywiadzie ustalono, że w wieku niemowlęcym pacjentka została poddana korekcji całkowitego przełożenia wielkich pni tętniczych. Na podstawie endoskopii giętkiej stwierdzono jednostronne unieruchomienie strun głosowych. Obrazowanie techniką tomografii komputerowej nie ujawniło żadnych nieprawidłowości, które mogłyby powodować niedowład strun głosowych. Pacjentka została skierowana do ośrodka o trzecim stopniu referencyjności w celu wykonania laryngoplastyki iniekcyjnej. Wniosek: Jednostronny niedowład strun głosowych może mieć niezwykle zróżnicowaną etiologię, co dodatkowo komplikuje przebieg diagnostyki i leczenia. Autorzy prezentują różne opcje terapeutyczne, które mogą być wdrożone w leczeniu tego stanu.

Słowa kluczowe: jednostronny niedowład strun głosowych, chrypka, dysfonia
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Urazowa ekstrakcja zęba z ciężkimi powikłaniami
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 221–223
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0041
STRESZCZENIE

Ropień przestrzeni przygardłowej jest poważnym, zagrażającym życiu powikłaniem zakażeń pochodzenia zębowego, wymagającym niezwłocznej interwencji chirurgicznej i leczenia. Rozwój ropnia przestrzeni przygardłowej w następstwie zakażenia zębopochodnego nie jest w praktyce klinicznej zjawiskiem rzadkim. W pracy opisano przypadek starszego mężczyzny, u którego po ekstrakcji zęba wystąpił obrzęk lewego policzka oraz rozległy ropień w obrębie przestrzeni przygardłowej z towarzyszącą niedrożnością dróg oddechowych. U pacjenta wykonano dwukrotne nacięcie i drenaż ropnia oraz zaopatrzenie rany. Zastosowano dożylne leczenie antybiotykami. Choć ekstrakcja zęba jest rutynowym zabiegiem stomatologicznym, niezbędne jest zachowanie ostrożności podczas jego wykonywania ze względu na ryzyko ciężkich powikłań, jak w przedstawionym przypadku.

Słowa kluczowe: ekstrakcja zęba, ropień zębowy, ropień przestrzeni przygardłowej
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Zwapnienie chrząstki ziarnowatej jako przyczyna błędnych tropów w diagnostyce
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 224–226
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0042
STRESZCZENIE

Cel: Celem pracy jest zwrócenie uwagi na zwapnienie chrząstki ziarnowatej, którego obraz może przypominać obecność ciała obcego. Niezamierzone połknięcie i uwięźnięcie ciała obcego, choć występuje powszechnie, nadal sprawia trudności wielu lekarzom, a zwłaszcza otorynolaryngologom. Opis przypadku: W pracy przedstawiono przypadek kobiety w średnim wieku, która zgłosiła się do kliniki po połknięciu kości z kaczki. U pacjentki nie występowały objawy niedrożności. W badaniu rentgenowskim tkanek miękkich szyi w projekcji bocznej potwierdzono obecność nieprzezroczystego ciała obcego na poziomie czwartego i piątego kręgu szyjnego, które usunięto w znieczuleniu ogólnym. Kontrolne badanie radiologiczne szyi w projekcji bocznej ponownie sugerowało obecność ciała obcego. Ostatecznie okazało się, że obraz radiologiczny odpowiada zwapnieniu chrząstki ziarnowatej. Wniosek: Znajomość obrazu diagnostycznego zwapnienia chrząstki ziarnowatej wśród klinicystów pozwala zapobiec błędnym rozpoznaniom, które w skrajnych przypadkach mogą zagrażać życiu pacjenta.

Słowa kluczowe: zwapnienie, chrząstka krtaniowa, połknięcie ciała obcego
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Porencefalia jako rzadka przyczyna oczopląsu
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (2), p. 227–229
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0043
STRESZCZENIE

Oczopląs jest schorzeniem polegającym na mimowolnych, rytmicznych ruchach gałek ocznych, które mogą przyjmować różną postać. Rodzaj ruchu gałek ocznych i kierunku oczopląsu, a także obecność objawów towarzyszących mogą dawać klinicystom wskazówkę dotyczącą umiejscowienia zaburzenia wywołującego oczopląs i jego etiologii. U pacjentów pediatrycznych schorzenie jest zwykle wadą wrodzoną lub pojawia się w okresie niemowlęcym – jedynie w niewielkim odsetku ma charakter nabyty. W pracy przedstawiono przypadek chłopca z samoistnym oczopląsem występującym od 3. roku życia. U pacjenta nie stwierdzono żadnych innych schorzeń otologicznych ani neurologicznych. Odnotowano natomiast trudności w uczeniu się. W rezonansie magnetycznym mózgu chłopca wykazano obecność bardzo rzadko występującej zmiany w postaci torbieli porencefalicznej.

Słowa kluczowe: oczopląs, torbiel porencefaliczna, oczopląs samoistny, trudności w uczeniu się
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)